تبلیغات
ماه تی تی (سایت محمدعلی صنیعی) - اشعار میلاد باسعادت حضرت اباالفضل(ع)
اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً.
» تعداد مطالب :
» تعداد نویسندگان :
» آخرین بروز رسانی :
» بازدید امروز :
» بازدید دیروز :
» بازدید این ماه :
» بازدید ماه قبل :
» بازدید کل :
» آخرین بازدید :

میلاد حضرت اباالفضل(ع)

مثل گل خوش آمدی، آقا صفا آورده­ای

خود، گلی؛ گل با خودت دیگر چرا آورده­ای؟

ماجرای دست­هایت ماجرایی آشناست

باز هم ما را به یاد کربلا آورده­ای

تا علی گردد علی، یک رکعت از او مانده بود

لطف کردی آمدی آن را به جا آورده­ای

قطره اشک علی بودی که در چاهی چکید

هان! وگرنه مشک خالی از کجا آورده­ای؟

ای تمام عشق بین چشم تا پیشانی­ات!

آمدی، خوش آمدی، آقا وفا آورده­ای!

رزیتا نعمتی

ولادت حضرت عباس علیه السلام

ای نخـل ادب، ثمـــر مبارک!

وی بحر شرف، گهر مبارک!

ای شمس ولا، قمـر مبارک!                            

ای طور علی، شجر مبارک!

ای عشق و وفا، پدر مبارک!                             

ای شیر خـدا، پسر مبارک!

میــلاد حسیـن دیگر آمـد

الحق که دوباره حیدر آمد

 

این کیست؟برادر حسین است                          

ایـن شیـر دلاور حسیــن است

ایـن پـــار پیـکــر حسین است                            

این ساقی ساغرحسین است

ایــن روحِ مطهـــر حسین است                               فــرمـاند لشکـر حسین است

ایـن مـــاه امیـرمؤمنین است

این صورتِ صورت آفرین است

 

حیدر،گل و این پسر،گلاب است                      

مـه بــر ســر دستِ آفتاب است

از نــور، بـه صـورتش نقـاب است                           

سـر تـا بـه قــدم، ابـوتراب است

ســـردارِ رشیــدِ انـقــلاب اسـت                     

در دست پدر به پیچ و تاب است

اشکش همه جاری از دو عین است

چشمش همه حال بر حسین است

 

شیـریـن لــب و شــــور آفــریده                

از دیده و دست، دل بریده

مـــرغ دلــش از قفـس پـــریـده                

آوای حسـیـن را شنـیـــده

خون در دل و اشک،در دو دیده                     

پیـــراهـن صبــــر را دریــده

آهنگ وصال یــار دارد

بـا خون خدا قرار دارد

 

آغــوش علــی بـــوَد مقــامش                      

از حضـرت فـاطمه، سلامش

مــا ســائـل و او کــرم مرامش                           

او ساقی و چشم ماست، جامش

عشق و ادب و وفاست،نامش                             

بگـرفت چـو در بـغــل امامش

دیـدند دو مـهر منجلی را

رخسار محمـد و عـلی را

 

عبـاس همـان عـزیـز زهراست                

عطشان لب او همیشه دریاست

او مــاه ستــارگـان صحـراست                              فــرمانـده و پــاسدار و سقاست

دور از شهدا، اگر چه تنهاست                           

تــا حشــر، چـراغ انجمـن‌هاست

دل، مشت گِلی ز کربـلایش

جــان، زائــــرِ گنـبـدِ طلایـش

 

دریـا چـو کفش کرم ندارد                           

بــی او کـه حـرم حرم ندارد

اسلام بـه کف علم نـدارد                               

تا هست، حسین غم ندارد

در بیـن سپــاه، کم نـدارد                        

بــاک از عــرب و عجم ندارد

او شیـر خــدای را بــــود شیـر

فرزند کرامت است و شمشیر

 

ای حیـدر حیـدر ولایـت!                            

ای صـاحب سنگر ولایت!

ای حامی و یاور ولایت!                    

سرلشگر بی سر ولایت!

فــرزنـد و بـــرادر ولایت!                    

عبــاس دو مـــادر ولایت!

تـو چــار امام را معـینی

از روز نخست، یار دینی

 

ماه شهدا،به نی سر توست                

قــرآن حسین، پیکـــر توست

بــاب همه انبیــا دَرِ تــــوست                            آغوش حسین،سنگر توست

دریا نگهش بـه ساغر توست                             

خــون گلــوی تـو کوثر توست

سردار سپاه دین به هر عصر

تنهــا رجـــز تـــو ســور نـصـر

 

ای بحـر ز آتـش تو بی‌تاب!                         

ای آب هـــم از خجـــالتت آب!

سر تـا قدمت حقیقت نـاب                              

ابروی تو عشق راست محراب

مــا بند کوچک و تـو ارباب                         

دریــا گــوید: مــــرا تـــو دریـاب

من آبم و تشن تـو هستم

سقــای حرم! بگیـر دستم

 

مــا و کــرم تـو یا اباالفضل                     

طـوف حـرم تـو یا اباالفضل

خــاک قــدم تو یا اباالفضل                       

دریــای غــم تو یا اباالفضل

مــرهون دم تـو یا اباالفضل                         

زیــر علـــم تــو یا اباالفضل

ای عــالم و آدمت سپاهی!

بر"میثم" خویش هم نگاهی

 

سرود میلاد امام حسین و حضرت عباس علیهما السلام

خورشید حق شد جلوه‌گر، مه خریدارش

آمـد حسیـن ابـن علـی، بـــا علمـــدارش

          یا سیّدی مولا حسین             یا ابوفاضل

 

آمد به زهـرا نور عین، بـر همـه تبریک

میلاد عباس و حسین، بر همه تبریک

یــاس ولایـت آمده، ســــوی گلــزارش

آمد حسیـن ابـن علـی، بـا علمدارش

       یا سیّدی مولا حسین             یا ابوفاضل

 

دریای عصمت فاطمه، گوهر آورده

ام‌البـنـیـن از بـهــر او، یــــاور آورده

مــولا امیرالمـؤمنین، محو دیـدارش

       یا سیّدی مولا حسین             یا ابوفاضل

 

روح الامیـن دهـد نـدا کــه حسین آمد

برخیز و کن جان را فدا که حسین آمد

تـابد در آغـوش علـی، مــاه رخسارش

       یا سیّدی مولا حسین             یا ابوفاضل

 

فاطم ام‌البنین، چشــم تـو روشن

مولا امیرالمؤمنین، چشم تو روشن

جــان آمــده پروانه و، دل گرفتارش

      یا سیّدی مولا حسین              یا ابوفاضل

 

 

 

 

 

 

شعر

جمعمان جمع كه تا نقش خیالی بزنیم

كوچه باغی برویم و پر و بالی بزنیم

پای حافظ مِی ای از شعر زلالی بزنیم

جمعمان جمع بیایید كه فالی بزنیم

شاهِ شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان

كه به مژگان شكند قلب همه صف شكنان

بگذارید از این فاصله بویی بكشیم

در ِخُم را بگشاییم و سبویی بكشیم

تیغ ابروی كجش را به گلویی بكشیم

صد و سی و سه نفس نعره ی هویی بكشیم

از دلِ ما چه به جا مانده؟ كه غارت كرده

پسر سوم زهراست قیامت كرده

شعر

ماه و خورشید دو حیران و دو سرگردانند

سالها دل سر ِ این طایفه میگردانند

بال در بال فرشته غزلی میخوانند

ما همه بنده و این قوم خداوندانند

آمده تا ز علی تیغ دو دَم را گیرد

قد برافرازد و بر دوش علم را گیرد

جمع مِهر و غضب و جذبه و زیبایی را

در تو دیدیم مسیحایی و موسایی را

محشری كن كه ببینند دل آرایی را

برده ای ارث از این سلسله آقایی را

حق بده مات شود چشم ، تماشا داری

هرچه خوبان همه دارند تو یكجا داری

آسمان پیش قدمهات به حیرت افتاد

كهكشان وقت تماشات به زحمت افتاد

موج برخاست و از آنهمه هیبت افتاد

كوه تا نام تو را بُرد به لكنت افتاد

این علی هست خودش هست جنابش آمد

خوش به حال دلِ زینب كه ركابش آمد

تشنه خاكیم و ترك خورده ولی دریا تو

شوره زاری همه با ماست وَ باران با تو

و نوشتیم كه یا هیچ پناهی یا تو

دلمان قُرص بُوَد ، قُرص چرا؟ زیرا تو

بعد مرگم به هوای حرمت پر گیرم

من كفن پاره كفن زندگی از سر گیرم

رگِ پیشانی تو تا كه تَوَرم میكرد

لشگر انگار كه با مرگ تكلم میكرد

دست و پا را نه فقط راهِ نفس گم میكرد

بیرقت در وسط دشت تلاطم میكرد

تو سلیمانی و تختت وسط میدان است

چقدر سر ز سر ِتیغ تو سرگردان است

میكشی تا وسط معركه ها طوفان را

بند آورده نگاهت نفس میدان را

 تا كه ارباب بگیرد به سرت قرآن را

میدرد نعره ی تو زَهره ی سرداران را

شور ِآن قله كه آتش فوران كرد تویی

آن كماندار كه ابروش كمان كرد تویی

سایه بان دلِ زینب دلِ ما هم با توست

حاجتی گرچه نگفتیم فراهم با توست

ماهِ شب های محرم تویی و دم با توست

ای علمدار ِ ادب شور محرم با توست

دستِ ما نیست كه در پای غمت میگرییم

لطف زهراست كه زیر علمت میگرییم

بی تو از چشم حرم خونِ جگر میریزد

خون از ساقه ی صد تیر و تبر میریزد

و رباب اشك به لبهای پسر میریزد

خیز از خاك و ببین خاك به سر میریزد

ابرویت بند دلش بود كه از هم وا شد

وای بر حال سكینه كه سرت دعوا شد

(حسن لطفی)




:: مرتبط با: اهل بیت ,
:: برچسب‌ها: اشعار میلاد باسعادت حضرت اباالفضل(ع) ,
ن : محمدعلی صنیعی
ت : یکشنبه 11 خرداد 1393
 
جهت اطلاع از تنظیمات و ویــــرایش این قالب اینجا را کلیک کنید.

.:: کلیک کنید ::.